تابش ظلمت ،از دريچه ي تاريكي به چشم من پيدا

ومن، در كويربي حصار تنهايي خويش ،

در وصال آخرين چراغ بي فروغ آسمان تهي،

اندرون سيه جامه گذرگاهي ،

كه داغدارمرده جان برگ هاي درخت شبان است

واين سكوت مرگ آور ،

كه برلبان دوخته ي آتشينش سنگيني ميكند....

فرياد اندوهي نهفته برمي آورم:

كه اي تك چراغ آسمان هستي من،

اسير كدامين شكنجه گاه اين معبره ي فلك سان مانده اي؟

كاينچنين آسمان من بي فروغ مانده است؟

پشت كدام يك از اين ابرهاي عصيان گر

كه به سوگ اين ستارگان زوال يافته ي خانه ي تو

پيوسته گريانند محصور مانده اي؟

اي گمگشته ي تيرگي هاي بي روزنم،

در پيچ و تاب لحظه هاي ديرگذر

درپس پرده ي اين شب هاي بي پنجره و بي روزن

بگوآيا آغوش تو

اندك جايي براي پناه اين تلخكام فسرده جان ميدارد؟

در ميان اين تيرگي هاي عذاب انگيز

اي تو ماواي بي پناهم

اي فروغت گمشده ي شب هاي ظلماني ام

بگو،بگو آيا مرا اميدي از گريز باقيست؟

بنگر چگونه همچون فغان آن ابرهاي بي سامان كه رنجورند چومن

وچون طوفان كه مي غرد من نمي آسايم

و به سان اين ويرانه هاي سكوت بار غم

كز جسم سست شب نمي پايند مرا تواني در جان نيست

و همچون اين غنچه ي يخ بسته ي لرزان عشق

كه به خواب سرد افسوس فرورفته

من نيز بيدار نخواهم گشت

اي تك چراغ آسمان هستي بي جان من!

در گستره ي تاريكي نافرجام اين ديار خالي ز وجود

نه چون شراره اي كوچك ، كه خفته در كنار اجاق ،        نه

مرا سوختن اندر عذابي ست به سان يك هيمه در دوزخي آتشين

ماه من،اي اسير شب هاي زنجيري

اين آتش را به خاكستر نشستن محال است

و اين قايق اندوه را به ساحل رسيدن

ماه من تهي از پرتو تو

جز مرگ مرا نمي بايد........................

این یکی رو خودم نوشتم..................

هرگز کسی این گونه فجیع به کشتن خود برنخاست

که من

به زندگی نشسته ام

هان اي شب شوم وحشت انگيز

تاچند زني به جانم آتش

ياچشم مرا زجاي بركن

يا ديده زروي خود فروكش

يا بگذار تا بميرم

كز ديدن روزگار سيرم

نه خون نه آب نه آتش

چگونه اینهمه باران

چگونه این همه آب 

 که آسمان و زمین را به یکدیگر پیوست

به خشک سال دل و جان ما نمی فشاند ؟

چه شد ؟ چگونه شد آخر که دست رحمت ابر 

 که خار و خک بیابان خشک را جان داد

لهیب تشنگی جاودانه ما را

به جرعه ای ننشاند

نه هیچ ازین همه خون

که تیغ کینه ز دلهای گرم ریخت به خک

ایمد معجزه ای

که ارغوان شکوفان مهربانی را

به دشت خاطر غمگین ما برویاند

نه هیچ از اینهمه آتش

که جاودانه درین خکدان زبانه کشید

امید آنکه تر و خشک را بسوزاند

بپرس و باز بپرس

بپرس و باز ازین قصه دراز بپرس

بپرس و باز ازین راز جانگداز بپرس

چه شد چگونه شد آخر که بذر خوبی را 

 نه خون نه آب نه آتش یکی به کار نخورد

بگو کزین برهوت غربت ظلمانی

چگونه باید راهی به روشنایی برد ؟

کدام باد دریندشت تخم نفرت کاشت ؟

کدام دست درین جک زهر نفرین ریخت ؟

کدام روزنه را می توان گشود و گذشت ؟

 کدام پنجره را می توان شکست و گریخت ؟

بزرگوارا ابرا به هر بهانه مبار 

 که خشک سال دل و جان غم گرفته ما

به خشک سال دیار دگر نمی ماند

نه خون نه آب نه آتش 

 مگر زلال سرشک 

 گیاه مهری ازین سرزمین برویاند

صدای بغض تو می آید از کرانه های دور

        طنین هق هق من می رود به همراه باد

نه در کلام تو یک واژه ی سرود بلیغ

نه یک روایت من یک نشان ز گفته ی شاد

بگو چه چاره کنم؟     که من زچنگ جدایی نمی شوم آزاد

بگو چه چاره کنم؟     که هر چه ناله برآرم نمی روی از یاد

تو در سرای غمت خفته ای به شهر غریب

منم به خانه ی خود در حصار تنهایی

نه در کویر خیالم امید دیدن تو

نه در خزان تنم قدرت شکیبایی تو

ای ملامت محض چگونه پر بکشم؟

که در میانه کوه ها وصحرا هاست

بیا ز دور بر احوال خویش گریه کنیم 

                                 چرا که فاصله به قدر دریاهاست

ای سفر کرده بیا        بی تو گلبوته ی عمرم پژمرد

                              بی تو جان فرسود

تک چراغ شب بختم افسرد

ای سفر کرده           سفر کرده        سفر کرده ی من

دل من رفته ز دست        چشم من مانده به راه

منم و موی سپید    منم و روز سیاه    وشب مهتابی

ماه در دیده ی من    فانوس است

که سر راه تو می آید باز

به امیدی که بیایی شاید

                                زین ره دور و دراز

                                                        (فریدون مشیری)

شوکران عشق تو که در جام قلب خود نوشیده ام خواهدم کشت

وآتش این همه حرف در گلویم

که برای برافروختن ستارگان هزار عشق

فزون است

در ناشنوایی گوش تو خفه ام خواهد کرد

واي باران

باران

شيشه ي پنجره را باران شست

از دل من اما

چه كسي نقش تو را خواهد شست؟

آسمان سربی رنگ     من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ

می پرد مرغ نگاهم تا دور   وای باران!باران!

خواب رویای فراموشی هاست  خواب را دریابم

                         که در آن دولت خاموشی هاست

من شکوفایی گل های امیدم را در رویاها می بینم

وندایی که به من می گوید

گرچه شب تاریک است

دل قوی دار           سحر نزدیک است..........

در میان من وتو فاصله هاست

گاه می اندیشم

می توانی با لبخندی این فاصله را برداری

تو توانایی بخشش داری

دست های تو توانایی آن را دارد

چشم های تو به من آرامش می بخشد

 وتو چون مصرع شعری زیبا

سطر برجسته ای از زندگی من هستی

دفتر عمر مرا،با وجود تو شكوهي ديگر رونقي ديگر هست

مي تواني تو به من

زندگاني بخشي

يا بگيري از من

آن چه را مي بخشي

من به خود مي گويم:

چه كسي باور كرد؟

                           جنگل جان مرا

                                        آتش عشق تو خاكستر كرد

                                                                   مصدق

آه ....

و آفتاب خسته ی بیمار

از غرب می وزید

پاییز بود

عصر جمعه ی پاییز

کاش چون پاییز بودم......کاش چون پاییز بودم

کاش چون پاییز خاموش و ملال انگیز بودم

برگ های آرزو هایم یکایک زرد می شد

آفتاب دیدگانم سرد می شد

آسمان سینه ام پردرد می شد

ناگهان طوفان اندوهی به جانم چنگ می زد

اشک هایم همچو باران

دامنم را رنگ می زد

وه....چه زیبا بود اگر پاییز بودم

وحشی و پرشور و رنگ آمیز بودم

شاعری در چشم من می خواند.....شعری آسمانی

درکنارم قلب عاشق شعله می زد

درشرار آتش دردی نهانی

نغمه ی من.....

همچو آوای نسیم پرشکسته

عطر غم می ریخت بر دل های خسته

پیش رویم:

چهره ی تلخ زمستان جوانی

پشت سر:

آشوب تابستان عشقی ناگهانی

سینه ام:

منزلگه اندوه و درد و بدگمانی

                       کاش چون پاییز بودم.....کاش چون پاییز بودم

                      چيست در زمزمه ي مبهم آب؟

                      چيست در همهمه ي دلكش ابر؟

                      چيست در بازي آن ابرسپيد؟

روي اين آبي آرام بلند،    كه ترا مي برد اينگونه به ژرفاي خيال

چيست در خلوت خاموش كبوترها؟

چيست در كوشش بي حاصل موج؟

چيست در خنده ي جام؟

كه تو چندين ساعت      مات ومبهوت به آن مي نگري؟

ـ نه به ابر    نه به آب   نه به برگ   نه به اين ابي آرام بلند

نه به اين آتش سوزنده كه لغزيده به جام

نه به اين خلوت خاموش كبوترها

                             من به اين جمله نمي انديشم

من مناجات درختان را هنگام سحر

رقص عطر گل يخ را با باد

صحبت چلچله ها را با صبح

نبض پاينده ي هستي را در گندم زار

گردش رنگ و طراوت را در گونه ي گل

همه را مي شنوم    مي بينم    من به اين جمله نمي انديشم

                                            به تو مي انديشم

اي سراپا همه خوبي تك وتنها به تو مي انديشم

همه وقت   همه جا   من به هرحال كه باشم

                                             به تو مي انديشم

تو بدان اين را          تنها تو بدان

تو بيا          تو بمان            با من تنها تو بمان

جاي مهتاب به تاريكي شب ها تو بتاب

من فداي تو      به جاي همه گل ها تو بخند

اينك اين من كه به پاي تو در افتادم باز

ريسماني كن از آن موي دراز   

تو بگير      تو ببند      تو بخواه

پاسخ چلچله ها را تو بگو   

                                    قصه ي ابر هوا را تو بخوان

تو بمان با من   تنها تو بمان

                           در دل ساغر هستي تو بجوش

من همين يك نفس از جراعه ي جانم باقي ست

آخرين جرعه ي اين جام تهي را تو بنوش!

                                                        (فريدون مشيري)

در محفل عزای آینه ها

واجتماع سوگوار تجربه های پریده رنگ

واین غروب بارور شده از دانش سکوت

                     چگونه می شود به آن کسی که می دود اینسان

                      صبور

                                سنگین

                                           سرگردان

                                    فرمان ایست داد............

ای یار ،اي يگانه ترين يار

چه ابرهاي سياهي در انتظار روز ميهماني خورشيدند

انگار در مسيري از تجسم پرواز بودكه يكروزآن پرنده نمايان شد

در كوچه باد مي آيد

اين ابتداي ويراني ست

آن روز هم كه دست هاي تو ويران شدند باد مي آمد........

من سردم است

و انگار هيچ وقت گرم نخواهم شد........

اي يار،اي يگانه ترين يار

نگاه كن كه در اين جا

زمان چه وزني دارد

چرا هميشه مرا در ته دريا نگاه مي داري؟

من سردم است و از گوشواره هاي صدف بيزارم

من سرم است و مي دانم

كه از تمامي اوهام سرخ يك شقايق وحشي

جز چند قطره خون

                       چيزي به جا نخواهد ماند

انسان پوك

انسان پوك پر از اعتماد

نگاه كن كه دندان هايش

                               چگونه وقت جويدن

                                                      سرود مي خوانند

                              و او چگونه از كنار درختان خيس مي گذرد

                                                      صبور

                                                           سنگين

                                                                 سرگردان  

                                                                 فروغ                 

از هر سو

دیوارها بلند

دیوار ها چون نومیدی بلند است

آیا درون هر دیوار

سعادتی هست؟

وسعادتمندی؟

وحسادتی؟

که چشم اندازها

از اینگونه مشبک است

و دیوار ها و نگاه

در دور دست های نومیدی

دیوار می کنند

وآسمان

زندانی است از بلور؟

                                        احمدشاملو

رنگ رخ باخته است.

باد،نوباوه ي ابر از بر كوه

سوي من تاخته است.

هست شب همچو ورم كرده تني گرم دراستاده هوا،

هم از اين روست نمي بيند اگر گمشده اي راهش را

با تنش گرم بيابان دراز،

مرده را ماند در گورش تنگش

بادل سوخته ي من ماند

به تنم خسته كه مي سوزد در هيبت تب!

هست شب،آري شب

                                     نيما

جویبار لحظه ها جاری ست.

چون سبوی تشنه کاندر خواب بیند آب، واندر آب بیند سنگ،

دوستان و دشمنان را مي شناسم من.

زندگي را دوست مي دارم،

مرگ را دشمن.

واي اما ـ با كه بايد گفت اين؟ـ من دوستي دارم

كه به دشمن خواهم از او التجا بردن.

جويبار لحظه ها جارِي.